Ёсць кнігі, якія не варта браць, «каб проста пачытаць у дарозе, бо яна такая бірузовая». З ёй лёгкае чытанне не здарыцца.
Перавыданне зборніка Евы Вежнавец «Шлях дробнай сволачы» зноў упісваецца па-за месцам і па-за часам: нібыта напісаная і пра ўчора, і пра сёння, і пра тое, што мы ўсё яшчэ спрабуем сабе растлумачыць.
Няма правільнай абстаноўкі, у якой яна была б зручнай — як і сама Ева. Шчырая, жорсткая, сумленная і настолькі таленавітая, што праглынуць яе залпам наўрад ці атрымаецца - можна папросту захлынуцца.
Мы глядзім па абодва бакі дабра і зла беларускага жыцця і раптам бачым, наколькі глыбока іх карані прарасьлі адно ў адно. Тут адначасова жывуць адмаўленне і прыняцце, праўда і недарэчнасць, непазбежная жорсткасць — і ўсё ж вялікая надзея, якая ў нас застаецца.
Знаёмых гераінь шмат — мы ездзілі з імі ў аўтобусах і маршрутках, стаялі ў чаргах, глядзелі на пластыкавыя ёлкі і разам заходзілі ў ЦУМ. Тады без асобай ўвагі, а цяпер вось бы зноў апынуцца побач з імі і ўважліва разгледзець тую самую прадаўшчыцу цёплых булачак ці чагосьці пагарачэй.
Гэта кніга для паўз i думак, што збіраюцца на фоне. Для начной размовы на кухні, калі хочацца не высноў, а сумленнага адчування сябе
Кніга ёсць у краме і на сайце 🤍
Прыходзьце:
Войти через Facebook
Войти через Google